همزمان با هفته قرآن و عترت جمعی از دانشجویان فعال فرهنگی در تاریخ 24 آبان 1402 با حضور در بقعه متبرکه امامزاده عبدالله (ع) شوشتر ، ضمن زیارت این امامزاده واجب التعظیم و بهره گیری معنوی از فضای روح بخش این مکان متبرک ، از معماری منحصربفرد بنای آرامگاه بازدید کردند. امامزاده عبدالله (ع) از نوادگان امام سجاد (ع) می باشد که قاضی نورالله شوشتری در کتاب مجالس المومنین و سید نعمت‌الله جزایری در کتاب تذکره شوشتر از او با عنوان «عبدالله بن حسین بن علی اصغر بن زین‌العابدین» نام می‌برند. بنابر اسناد معتبر تاریخی وی در سال ۲۴۶ هجری به دستور متوکل عباسی به شهادت رسید. ساختار شکلی بقعه ، نوع گنبد و سابقه تاریخی گنبد به عنوان نمونه پیشگام در معماری ایران به شمار می‌رود. ساخت اولیه بنا مربوط به دوره المنتصر بالله خلیفه عباسی است و در قرن هفتم هجری (۶۲۹ ه ق) تجدید بنا شده است. درب اصلی در ضلع شمالی بنا قرار دارد و تزیینات داخلی بنا شامل کتیبه‌های گچی و سنگی و گچبریهای سلجوقی و صفوی است. این بنا گنبد مضرص و استوار دارد که خاص مناطق جنوبی ایران است. در این بنا آرایه‌ها و کتیبه‌هایی با قدمت ۸۰۰ سال موجود است. بقعه مذکور در کنار پل بند لشکر یکی از میراث جهانی یونسکو قرار دارد.